З амислете дека шефот среде работниот ден ви закажува важен состанок, а во исто време добивате известување од училиштето дека во 10 часот се одржува приредба на која се очекува да присуствуваат родителите. Во меѓувреме, треба да потпишете формулар, да уплатите пари за некоја активност, да го подготвите детето за тематски ден и да запомните дека до
Д енес сè поретко се среќава дете кое не посетува ниту една организирана вонучилишна активност. А понекогаш и една активност се смета за недоволна. Покрај спортот, кој може да подразбира тренинзи четири или пет пати неделно, многу деца посетуваат и јазични курсеви, музичко училиште или други часови. Кога на сето тоа ќе се додадат наставата, домашните
Н едела е. Детето сè уште е во пижами иако веќе е пладне, полека појадува, си игра, гледа цртан филм или нешто на телефонот. Потоа излегува пред зградата, чита неколку страници од книга и повторно се враќа на каучот. Нема излет, нема посета на музеј, нема работилница, ниту некоја посебна активност за која подоцна ќе им раскажувате на другите. А како
Првото самостојно одење на училиште, тренинг без придружба на родителите, дружењето со другарите или останувањето во паркот малку подолго од договореното се дел од растењето. За децата, тоа е можност да станат посамостојни, додека кај родителите често отвора нова дилема: колку слобода да им дадат и како да останат во контакт кога не се заедно? Првото
