С игурно ви се случило: детето се налутило поради нешто што на возрасен му изгледа сосема мало, но и по десет, дваесет или триесет минути сè уште е нервозно, плаче или одбива да разговара. Родителот тогаш може да помисли: „Добро, помина тоа. Зошто сè уште се лути?“ Но емоциите не функционираат како прекинувач кој едноставно може да се исклучи. Некои
К ога детето ќе направи нешто што не е дозволено, многу родители посегнуваат по добро познатата воспитна мерка – „тајм-аут“, односно детето да биде одвоено од ситуацијата и извесно време да помине само, без играчки и внимание. Идејата зад оваа техника е детето да се смири, да размисли за своето однесување и потоа да се врати во секојдневната ситуација
„Т е повикав пет пати!“; „Зошто не ме слушаш?“; „Колку пати треба да ти кажам?“ Овие реченици лесно можат да станат дел од секојдневието. Но, ако детето е длабоко внесено во игра, гледа нешто интересно или едноставно е фокусирано на друга активност, повикот од другата соба можеби навистина не го обработило како што очекуваме. Начинот на кој родителот
Р одителството не е лесно, а понекогаш во напорите да го поправиме однесувањето на детето забораваме дека зад него најчесто стои некоја емоција. Детето може да плаче, да се налути, да се повлече или да реагира бурно затоа што сè уште не знае како да се справи со она што го чувствува. Според психологот Џонис Веб, која со години се занимава со емоционалното
„Н аставничката ми вели дека е прекрасно дете, а дома не можеме да излеземе на крај со него.“ Оваа реченица ја кажуваат многу родители. Детето на училиште ги почитува правилата, чека ред, ги завршува задачите и знае да се контролира. Но, штом ќе се врати дома, како да станува сосема друго дете – се кара, се лути за ситници, одбива да ги заврши обврските
„З ошто морам да одам во градинка?“; „Зошто небото е сино?“; „Зошто кучето не зборува?“; „А зошто?“… И токму кога родителот мисли дека конечно дал доволно добар одговор – следува ново „зошто“. За возрасните ова понекогаш може да биде заморно, особено кога прашањата се повторуваат едно по друго. Но, од детска перспектива, секое од нив може да биде мал
