Р одителството не е лесно, а понекогаш во напорите да го поправиме однесувањето на детето забораваме дека зад него најчесто стои некоја емоција. Детето може да плаче, да се налути, да се повлече или да реагира бурно затоа што сè уште не знае како да се справи со она што го чувствува. Според психологот Џонис Веб, која со години се занимава со емоционалното
Р одителството носи радост, но и бројни предизвици. Недостатокот на сон, работните обврски, финансиските грижи, секојдневното брзање и постојаната грижа за детето можат да создадат значителен стрес. Проблемот не е во тоа што родителите понекогаш се под стрес или имаат лош ден. Тоа е нормален дел од животот. Важно е како се справуваат со тие чувства
„Н аставничката ми вели дека е прекрасно дете, а дома не можеме да излеземе на крај со него.“ Оваа реченица ја кажуваат многу родители. Детето на училиште ги почитува правилата, чека ред, ги завршува задачите и знае да се контролира. Но, штом ќе се врати дома, како да станува сосема друго дете – се кара, се лути за ситници, одбива да ги заврши обврските
Р одителството носи многу убави моменти, но има и денови кога детскиот плач, караниците меѓу браќата и сестрите, одбивањето да соработуваат, утринското брзање или постојаното повторување на истите работи едноставно стануваат премногу. Тогаш може да дојде момент кога родителот ќе почувствува дека повеќе не може да издржи. Лутината е нормална емоција
„З ошто морам да одам во градинка?“; „Зошто небото е сино?“; „Зошто кучето не зборува?“; „А зошто?“… И токму кога родителот мисли дека конечно дал доволно добар одговор – следува ново „зошто“. За возрасните ова понекогаш може да биде заморно, особено кога прашањата се повторуваат едно по друго. Но, од детска перспектива, секое од нив може да биде мал
