Р одителите со години им велеле на децата да не разговараат со непознати луѓе на интернет. Денес постои еден многу понеобичен проблем: детето секојдневно поминува часови во друштво на систем кој многу добро го „запознава“. Детето гледа едно видео, алгоритмот му нуди второ, па трето, а по некое време веќе не го гледа она што првично само сакало да го
„М оето дете никогаш не би го направило тоа.“ „Зошто токму него го казнивте?“ „Моето дете вели дека не било така.“ Речиси секој родител барем еднаш кажал нешто слично. Кога некој го критикува нашето дете, многу лесно се активира еден од најсилните родителски инстинкти – да го заштитиме. Во училиштето најчесто се гледа кога родителската заштита оди
В еројатно ви е позната сцената. Детето со недели ја сака токму одредената играчка. Ја гледа во продавница, ја гледа на Јутјуб, пријателите ја имаат, зборува за неа за време на појадокот, ручекот и пред спиење. На крајот, родителот попушта. „Баш ова ми треба!“ „Сите ја имаат!“ „Те молам, само ова!“ А потоа играчката конечно стигнува дома. Првите неколку
„С амо пет страници.“ Родителот го кажува тоа мирно, убеден дека не бара ништо посебно. Детето ја погледнува книгата како пред него да има најмалку 500 страници. „Не можам.“ „Ми е досадно.“ „Уште колку?“ По две страници веќе се врти на столчето. Потоа оди по вода, па во тоалет, па се сетува дека нешто треба да праша. Во меѓувреме, секако, го погледнува