К ога детето се мачи со домашната задача, не може да реши расправија со другарче или се нервира затоа што не успева да направи нешто што си замислило, природно е родителот веднаш да сака да помогне. Но, колку и да е тешко да се воздржите, токму во таквите моменти детето учи нешто многу важно – како само да се снајде. Оставањето на детето да се соочи
Р одителството носи многу моменти во кои возрасните се уморни, нервозни или едноставно не знаат како да реагираат. Токму тогаш можат да изговорат нешто што не го мислат сериозно, но детето да го доживее на сосема поинаков начин. Особено проблематични се речениците со кои несвесно му кажуваме на детето дека не чувствува правилно, дека претерано реагира
Р ечиси секој родител го доживеал истиот момент: само што ќе се обиде да излезе од собата или да го остави детето во градинка, следуваат плачење, викање и цврсто држење за рака или нога. Иако за родителот ова може да биде тешко, стравот од одвојување е нормален дел од детскиот емоционален развој. Кај некои деца е поблаг, кај други може да биде многу
Н ачинот на кој родителите ги воспитуваат децата значително се менува од генерација во генерација. Реченици кои некогаш биле вообичаени во речиси секое семејство, денес сè почесто се преиспитуваат бидејќи можат да создадат страв, срам или чувство дека детето нема право да ги изрази своите емоции. Тоа не значи дека секој родител кој ги користел овие